Gęste sadzenie silnie rosnących drzew gruszy nie byłoby możliwe bez wprowadzenia do uprawy podkładki karłowej, którą w Europie jest pigwa. Do powszechnie znanych jej wad zalicza się niezgodność fizjologiczną z niektórymi odmianami szlachetnymi, dużą wrażliwość na mróz i wysokie wymagania glebowe (odpowiednia wilgotność, żyzność, pH). Pigwa tworzy kilka różniących się między sobą klonów i w praktyce ciągle odczuwalny jest brak dostatecznych informacji na temat ich wpływu na poszczególne odmiany. W Polsce najwięcej grusz sadzi się na pigwie S₁, która jest najbardziej odporna na mróz i przez to jej użycie jest najmniej ryzykowne w polskich warunkach klimatycznych. Z tego względu dużo mniej przydatne do uprawy w kraju są klony angielskiej hodowli — pigwa MA, a szczególnie MC. Ostatnio duże nadzieje wiąże się z nową podkładką wegetatywną Pyrodwarf (Rhenus 1) selekcji niemieckiej. Można ją rozmnażać z sadzonek zielnych, zdrewniałych oraz in vitro. Drzewa uszlachetnione na niej rosną słabiej niż na pigwie MA, a silniej niż na MC, lecz znacznie obficiej plonują, a owoce są doskonałej jakości. Podkładka Pyrodwarf dobrze się korzeni, nie tworzy odrostów korzeniowych w sadzie oraz jest mniej wrażliwa w porównaniu z pigwą na zbyt wysokie pH gleby i suszę. Jest bardzo odporna na mróz i zarazę ogniową. Wykazuje także dużą zgodność fizjologiczną z wszystkimi europejskimi odmianami gruszy.